Hartelijke dank voor uw bijdrage


Auteur:
Dr. Pierre Zelissen
 
In samenwerking met :  

Nederlandse Hypofysestichting


lettergrootte: A  A  A
Syndroom van Sheehan

Het syndroom van Sheehan is een bijzondere vorm van hypopituïtarisme die optreedt na een gecompliceerde bevalling. Tijdens een normale zwangerschap neemt de hypofyse in volume toe en heeft dan ook meer bloedvoorziening nodig. In normale omstandigheden levert dit geen enkel probleem op, maar als de bevalling om een of andere reden gecompliceerd verloopt waarbij de vrouw veel bloed verliest, in shock raakt met een lage bloeddruk en bloedtransfusies nodig heeft, kan het voorkomen dat de hypofyse te weinig bloedtoevoer krijgt. Door het zuurstofgebrek in de hypofyse kunnen hypofysecellen afsterven en dan is er in feite een hypofyse-infarct opgetreden. Hoewel het syndroom van Sheehan vooral in landen voorkomt met een minder goed ontwikkelde zorg rondom de bevalling, wordt het ook hier af en toe gezien.
Afhankelijk van de ernst van het hypopituïtarisme kunnen er al snel na de bevalling klachten optreden van algemene malaise, gebrek aan eetlust, misselijkheid en braken (tekort aan ACTH) en het niet kunnen geven van borstvoeding (tekort aan prolactine); bij minder ernstige uitval staat vooral het niet kunnen geven van borstvoeding op de voorgrond en het niet op gang komen van de menstruatiecyclus (uitval van LH/FSH). Soms duurt het enkele jaren voordat de diagnose wordt gesteld, vooral als de hypofyse-uitval mild is. Uitval van de hormonen van de hypofyseachterkwab komt slechts weinig voor. Op de MRI is meestal een kleine hypofyse zichtbaar.

Josje
Ik werd zwanger tijdens onze kampeervakantie in Denemarken. We vonden een leuk huisje in Haarlem, klusten en maakten ons op voor de verhuizing. Februari 2000. Mijn schoonmoeder overleed plotseling en hiermee verslechterde ook de gezondheid van mijn schoonvader. Verdriet, zorgen en veel stress. Midden in deze zware fase brak mijn water. 25 april 2000. Ik was voorbereid op een thuisbevalling, maar omdat de weeën niet snel op gang kwamen, moest ik op 26 april toch nog naar het ziekenhuis. Tegen de tijd dat ik aankwam in het ziekenhuis was mijn bevalling goed op weg en ik werd snel naar een verloskamer gedirigeerd. Het ging allemaal prima. Ondanks zeer zwakke persweeën werkte ik stug door, met yoga-oefening en aanmoediging van de papa in spe. 26 april 2000, 21.35 uur. Kees is geboren! Zeven pond, 51 cm en huilend. Zoals het hoort.
Na dat mooie en trotse moment ging het fout. Het begon met de nageboorte, die niet kwam. Toen de placenta eindelijk loskwam, trok mijn baarmoeder niet samen. Ik bleef bloeden. Heel hard bloeden. Mijn focus verschoof van mijn mooie baby naar mijn omgeving. En toen naar mijzelf. Ik voelde dat het fout ging. De pijn was zo intens en de wereld draaide. Toen gingen de grote lampen aan… Wat toen volgde kwam rechtstreeks uit ER. De pijn werd ondraaglijk en ik werd woedend. Ik voelde dat ik in de problemen zat en schreeuwde dat men mij moest helpen. Er kwamen steeds meer artsen en verpleegsters. Maar er was geen bloed beschikbaar, het moest ontdooien. Het was nog ijskoud terwijl de verpleging het mijn aderen in kneep. We moesten wachten op de senior gynaecoloog. We moesten wachten op de anesthesioloog. Het was al midden in de nacht en ik lag al uren te bloeden. Hierna herinner ik me nog het rennen door donkere gangen. Naar de operatiezaal...
Uren later werd ik wakker. Misselijk. Mijn kleine jongen keek me aan vanuit zijn bedje. Zo mooi. Ik voelde me verschrikkelijk, maar ik leefde nog. Ik moest opknappen. Ik bleef vijf dagen in het ziekenhuis. Ik had drie liter bloed verloren en kreeg transfusies. Alle artsen kwamen kijken. Ondanks alle goede zorg en volharding, was ik na zeven dagen nog steeds niet in staat borstvoeding te geven. Dat deed erg veel pijn. Ik kon mijn kindje niet voeden. Het werd toegeschreven aan de zware bevalling en de narcose. De verlammende hoofdpijn werd verklaard door inspanning en verrekte nekspieren. Geen massage kreeg de pijn weg.
Ik mocht naar huis en knapte langzaam op. Na tien weken ging ik zelfs weer aan het werk. Ik voelde me zwak, menstrueerde niet en voelde me niet mezelf. Maar wist ik hoe een vrouw zich hoort te voelen na zo’n bevalling?
Ik kreeg ijzertabletten voor de bloedarmoede. Geef het de tijd. Na twee weken werken meldde ik me ziek. Ik voelde me slechter en slechter. Mijn huisarts was op vakantie en ik ging naar een waarnemer. Meer ijzertabletten en meewarige blikken. Ik verloor alle gevoel van tijd. Ik had het zo koud. Ik zag geel. At vrijwel niet. Ging niet naar buiten. Mijn wonden genazen niet en de hechtingen losten niet op. Ze moesten verwijderd worden. Mijn vriend dacht dat ik depressief was en spoorde me aan om dingen te ondernemen. Ga uit. Doe iets leuks. Geef niet toe aan de vermoeidheid. Het was eind augustus en ik kon niet meer op mijn benen staan.
Weer naar de huisarts. Dit keer de eigen huisarts. Hij keek naar me en gaf direct opdracht tot een bloedonderzoek. Ik mocht niet eens zelf rijden. De uitslagen waren extreem laag. Hij zorgde voor een spoedafspraak bij de internist. Meer onderzoeken, wel thuis slapen, niet weg van Kees en op 1 september kreeg het een naam: syndroom van Sheehan. Mijn schildklierhormoonspiegel was gezakt naar 0.5 en ik was bijna comateus. De behandeling startte. Het zou een hele lange weg worden, zei de dokter. De maanden die hierop volgden zijn een waas. Pas in december ging het licht weer aan. Ik had het overleefd, alweer.
Twee jaar later was ik weer parttime aan het werk. Een balans gevonden met de medicijnen en het leven. Ik fantaseerde zelfs over een tweede kindje. Kon dat wel?
11 oktober 2003. Puk is geboren! Het kon dus wel. Grote dankbaarheid richting de geweldige gynaecoloog. Dit keer geen drama, gewoon genieten.
Fastforward. Maart 2012. Net Kees ingeschreven voor de middelbare school! Ik voel me prima, werk 32 uur per week als internetmanager bij een ministerie. Ik vergeet bijna dat ik wat mankeer. Soms.




terug verder




De hypofyse hapert


Dit boek is bestemd voor mensen bij wie pas hypofyseziekte is vastgesteld en voor de chronische patiënt die al geruime tijd met een hypofyseziekte leeft. Ook de aandoeningen van kinderen komen aan bod.

Auteur(s) : Dr. Pierre Zelissen
Prijs : € 24,95
ISBN : 9789491549021